Monday, August 24, 2015

THE ROAD TO YOGYA

Yogyakarta was not easy.

I've got to bring something there, which took almost two months to prepare, including trips to Davao and Guiuan and Bantayan, and a slew of email exchanges. 


That in itself deserved a P600 dinner at Victorino's and a trail ride on a typhoon-ed Friday.





A day before, I dropped by a gathering of once and current as they agreed on a 22nd meet-up instead of the 29th so I can come, went beyond my supposedly iron-clad rule of having only a couple of beers at most, and forgot that what I actually have in Panay is an old pair of Caterpillars with broken soles.


That's how I got to the Changi Airport, on old leather work shoes, where I cashed my complimentary $20 voucher for a box of tea and chocolate, and lunched on a chicken-and-mushroom bowl of noodles washed by a bottle of Tiger Beer despite my craving for roasted Chinese duck.  


That's how I got to Yogyakarta, on old leather shoes and a stale beer breath, to meet seasoned international campaigners, and perhaps induct myself to becoming one of them.



I'm back in Indonesia after 12 years and that deserves a glass of San Miguel Beer in a Heineken mug after the bar run out of Bintang, and made Derk and Dini very happy.

Monday, August 17, 2015

KILLING MIAG-AO

Kolehiyo na si Bulan.

Pagkatapos ng apat na buwan ng pagtatao sa bahay, pagluluto ng adobo para sa hapunan, paghuhugas ng mga plato pagkatapos ng almusal, pag-papainom ng oresol sa nilalagnat na aso, paglalampaso sa bahay, at iba pang puedeng gawin ng wala pang masyadong ginagawa.


Makapananghali kami nakarating ng Miag-ao.

Siopao lamang ang naging pananghalian namin sa airport kaya pagkatapos naming mamili ng mga hanger, timba, tabo, planggana, laundry bag, at electric fan na kakailanganin ni Bulan sa dorm ay natisod namin ang Ted's sa tapat ng palengke, umorder ng extra special batchoy at malalaking pandesal, nagpatuyo ng pawis, at nagnilay kung papaano ko uubusin ang apat na araw at tatlong gabi bilang chaperone sa Miag-ao.  


Sa Lampirong natulog si Bulan sa unang gabi niya sa Miag-ao.

Ako'y nakakuha ng kuwarto sa Apitong at dahil wala akong internet access ay maagang natulog, maaga ding nagising, naglakadlakad katulad ng nakagawian sa mga bagong lugar na napupuntahan, pinanood ang pamamaalam ng gabi sa paparating na araw, tinulungan si Bulan sa pag-aayos ng gamit sa kulay berde niyang aparador, at sinamahan siya sa kanyang psychological test.

Pagkatapos n'un ay isang napakahabang kalahating araw, kaya lumabas kami ng highway at pumara ng dilaw na Ceres Bus papuntang San Joaquin, nakipagmatigasan sa napakainit na sikat ng araw, uminom ng malamig na Mountain Dew sa palengke...  



...muling pumara ng dilaw na Ceres Bus pabalik at bumaba sa Tigbauan, naghanap ng makakainan, walang nahanap dahil mabagal ang internet signal ni Bulan...



...pumara ng mahabang dyip papuntang Guimbal, inikutan ang plaza, kumain ng fish ball, naglakad papuntang palengke, at muling pumara ng mahabang dyip papuntang Miag-ao. 



Nakapag-FB din ako sa wakas sa Miag-ao sa isang madilim na internet cafe na burado ang mga keyboard, nagtangkang maghanap ng matutuluyan, nagdesisyon na sa Apitong na lang ulit matulog, muling nakatulog ng maaga, at muling nagising ng mas maaga.

Araw ng orientation ni Bulan at matapos kong masiguro na nasa loob na siya ng covered court ay sumunod ako, pasimple, pilit tinatanaw kung asan sa mga nakapulang t-shirt ang panganay ko, bago ako muling nagpahatid sa bayan ng Miag-ao. 


Matapos mamalengke ng ilan pang gamit ay sa simbahan ako tumuloy at nagpatuyo ng pawis, nanood ng misa para sa patay, at pumila sa kaisaisang gumaganang ATM machine sa Miag-ao para mag-withdraw ng allowance ni Bulan para sa susunod na linggo.


Iniwan ko sa kama ni buklan ang mga gamit at pagdating niya ay nananghali kami sa kanilang common dining area.

Nagpahatid ako sa labas ng Lampirong, nagpayakap, nagbiling diskarte na niya ang mga susunod na araw.

Sa tricycle, natuyo sa hampas ng hangin ang luhang namuo sa aking mata...

Monday, August 10, 2015

ISLA

May iisang meron kina Lolo Kadyo, Father Mike, Mang Aldo, Hepe, at Sonny.

Lahat sila ay nagnasa kay Isla, kasama ang mga kabataang nakadungaw sa bintana at mga may edad na nakaupo sa sala, mga nakikipanood ng betamax kina Patok, naghihintay na bumakat sa tubig ang puting duster ni Maria Isabel Lopez, umaasam na hubarin na sana niya ito. 

Nagnasa din ako kay Isla, ng Bantayan, sa hilaga ng mas malaking isla ng Cebu, at sa pinakamatandang parokya nito sa kabuuan ng Visayas at Mindanao, na nangangahulugang may matandang simbahan d'un.

Katulad ng mga bata at matatandang nanood ng betamax ay nairaos ko ang pagnanasa, sa pamamagitan ng habal-habal, sa arkilang P250, sa pagputok ng unang araw ko sa Isla. 



Pangatlo o pang-apat ang kasalukuyang simbahan na itinayo noong 1839 sa matandang bayan ng Bantayan na naging ganap na parokya noon pang 1580, mas antigo sa kalapit na bahay kastila na isa nang pakulutan at tindahan ng Air21, na malapit sa luma pero mas bagong bahay na sumuko sa bangis ni Yolanda.   



HABAL-HABAL DRIVER: "Ser, may isa pang simbahan sa Sta. Fe. Gusto ninyong puntahan?

AKO: "Luma din ba katulad ng sa Bantayan?"

HABAL-HABAL DRIVER: "Napalitan na ng bago ser, pero kakaiba siya dahil may katapat na simbahan din."

Dumaan nga kami d'un, at kinunan ko ang kasalukuyan pang inaayos na simbahang Katoliko, mula sa bakuran ng katapat nitong simbahang Aglipay, bago ako pumara sa tabing-dagat, at nasaksihan ang pagdapurak ng komersiyo sa paraiso na sana.



Maliban sa pier ay walang dungis ang dalampasigan ng Isla.

Maputi at pino ang buhangin.

Hindi kasing dami ang tao katulad ng sa Boracay. 

At masarap ang inilaang pansit sa aming pagpupulong. 



Ebak ang isa sa mga problema sa Isla, dahil nga siguro sa napapaligiran ng tubig ay hindi na kailangan ng kubeta.

Yellow submarine, flying saucer, booby trap. Iba't-ibang klase ng pag-ebak na walang kubeta.

Bumaha nga daw ng ebak n'ung dumating si Yolanda, kaya kubeta ang naging proyekto ng aming opisina sa Isla, kasama na ang panawagang maghugas ng kamay pagkatapos umebak, at pagsasaayos na din sa mga mapagkukunan ng inuming tubig. 


Binalikan ko ang lumang simbahan ng Bantayan sa huling araw namin sa Isla.



Pagkatapos ay namili kami ng mga daing na iuuwi.

Sana.

Dahil dumating si Hanna dala ang Habagat.

Bawal lumayag ang mga barko papunta sa Isla, kaya bawal munang umalis sa Isla...