Wednesday, June 29, 2011

THE CHARMINAR

Finally, a tour.

Guided. Rushed. In a bus dripping with the air conditioner's condensation. But a tour.

The 15th century Charnimar [first photo]. Sultan Muhammed Quli Qutb Shah's "Arch of Triumph of the East". Good shooting. But it turned out that I have to fight for a few photos amid the irrational rush.


The Nizam's Museum [second photo]. By then, murmurs of "Let's go shopping instead" were beginning to pick up. I paid 150 rupees for the right to take photos of an assortment of royal artifacts belonging to the last Nizam of the Princely State of Hyderabad and Berar - Osman Ali Khan, Asaf Jah VII. Afterwards, I felt like going shopping too. 


Secunderabad. The new city. A fleeting snapshot of an 18-meter granite Buddha statue looming in the center of the 24-hectare man-made Hussain Sagar Lake [third photo] that was excavated in 1562 by the same sultan who built the Charnimar. There, a unanimous agreement was made to have lunch first before deciding whether it will be the old Golconda Fort or to go shopping.


An unforgettable lunch. The famous Hyderabad Biryani certainly lived up to its billing and was excellently complimented by what I presumed to be chicken tandoori [fourth photo]. And in that air conditioned dining hall of the Lotus Palace Restaurant, it was decided to scratch the old Golconda Fort (to my severe disappointment) and go shopping instead (to my great irritation). I just can't see the logic in foregoing a chance of a lifetime for something that can be done later.


Later that night, I poured both frustration and vengeance on the Rajiv Gandhi International Airport's duty free shops. Then I realized I have yet to have an "MVI in India" photo. So my boss snapped the one below. With a tourism poster in the background. At the airport.


Good bye India. And thank you.

Monday, June 27, 2011

VALEDICTORY (Pangatlong Araw sa India)

Katulad ng pagbubukas ng kumperensiya ay matalumpati din ang pagsasara nito na dinaluhan ng ilang technocrat na karamihan ay galing sa World Bank [unang larawan]. Nakasanayan ko na ang cuisine at ang pagkain nang nakatayo at walang kubyertos. At marahil dahil huling araw na, nag-serve ng pansit ang cafeteria [pangalawang larawan]. Malamig ang pasta at marekado katulad ng inaasahan. Puede na din...



Saturday, June 25, 2011

FIELD VISIT (Pangalawang Araw sa India)

Makakalabas na din ako sa kubkuban ng Dr. Marri Chenna Reddy Human Resource Development Institute sa Jubilee Hills. Maipapalit ko na din ang baon kong ilang pirasong dolyar sa rupee. Makakapamili na din ng kung ano-anong ipapasalubong. At sa wakas ay makakakain na ng hindi maanghang sa McDonald's.

Pero akala ko lang 'yun dahil kinailangan kong pumasok sa bahay ng isang ale na may matagumpay na milling shop [unang larawan], manood sa pulong ng isang self-help group ng mga kababaihan at makipagkuwentuhan sa isa pa [pangalawang larawan], busisihin ang isang marketing project, dumalaw sa parang isang day care center [pangatlong larawan], pumasyal sa isang sustainable agriculture farm [pang-apat larawan], at magtapos sa parang isang community alternative school center para sa mga may kapansanan. At lahat ng iyan ay may kinalalaman sa negosyo ng pagpapautang na kung tawagin ngayon ay microfinance.





Dahil 4 pm na nga kami nananghali at medyo pagod na sa kalilibot, itinulog ko na lang ang biyahe pauwi. Wala akong nabiling yosi at alak. Buti na lamang at nakunan ko ang nag-iisang Hindu temple sa dinalaw naming lugar...